Florence + the Machine
18-10-2013
Η
φωνή και η σκηνική παρουσία είναι τα βασικά
χαρακτηριστικά που χρειάζεται ένας καλλιτέχνης, για να μπορέσει να
ακουστεί και να διατηρηθεί στο μουσικό
στερέωμα, τοπικό ή διεθνές. Ωστόσο αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι πάντα
αρκετά, καθώς η διαφορετικότητα μαζί με το απαραίτητο ταλέντο δίνουν
αποτελέσματα εκρηκτικά και δίσκους που καταλαβαίνεις ότι το βάθος τους δεν
είναι δυνατόν να το αντιληφθείς με το πρώτο άκουσμα. Διότι μερικά… ξωτικά
θέλουν την απόλυτη προσοχή μας, ώστε να καταλάβουμε πολύ απλά… το νόημα. Ο δίσκος Ceremonials
των Άγγλων Florence +
the Machine
σε
αυτήν τη μουσική μας πρόταση ζητά την απόλυτη προσοχή μας.
Η αγγλίδα Florence Welch μαζί με μια ομάδα μουσικών, που τη
συνοδεύει στις μουσικές της εμφανίσεις, δημιουργεί το συγκρότημα Florence + The Machine το 2007. Το όνομα, σύμφωνα
με την Florence, ήταν
το αποτέλεσμα ενός αστείου που απλά… ξέφυγε. Στις 6 Ιουλίου 2009 κυκλοφορούν το
πρώτο τους άλμπουμ Lungs στο Ηνωμένο Βασίλειο, και
καταφέρνουν να γνωρίσουν επιτυχία και στις δύο μεριές του Ατλαντικού.
Η Florence
δέχεται
προτάσεις από τη δισκογραφική της να ηχογραφήσει το δεύτερο άλμπουμ της στην
Αμερική, και να συνεργαστεί με συνθέτες και παραγωγούς στο Los Angeles. Ευτυχώς όμως, για όλους
εμάς παραμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο και αποφασίζει να συνεργαστεί ξανά, και στο
δεύτερο άλμπουμ, με τον καταξιωμένο παραγωγό Paul Epworth, γνωστός για τις συνεργασίες
του με τους Adele, Paul McCartney, John Legend κ.ά.
Το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους μάς δίνει έναν δίσκο
πιο σκοτεινό, αρκετά διαφορετικό από τα ακούσματα του μέσου ακροατή, με ένα
μπέρδεμα indie
pop, art rock
και neo
soul, που σε συνδυασμό με την
καταπληκτική χροιά της φωνής της Florence, μας
προκαλεί συναισθήματα περίεργα. Η Florence δηλώνει ότι «θέλει η
μουσική της να ακούγεται σα να πέφτεις από ένα δέντρο ή σα να σε τραβάει ο
ωκεανός και να μην μπορείς να αναπνεύσεις», ώσπου «είτε τελικά θα εκραγείς με
τη μουσική τους είτε απλά θα εξαφανιστείς». Δεν είναι τυχαίο που οι Times περιέγραψαν
την Florence
ως «την πιο ιδιόμορφη και επευφημημένη γυναίκα τραγουδίστρια αυτή τη στιγμή»
και «την πρόσφατη προσθήκη σε μια σειρά εξαιρετικών Άγγλων pop εκκεντρικών».
Ο δίσκος κυκλοφορεί στις 28 Οκτωβρίου 2011 από την Island Records, αφού μας έχουν
προϊδεάσει για τον ήχο που θα ακολουθήσουν σε αυτήν τη δεύτερη προσπάθεια, με
το καταπληκτικό What
The
Water
Gave
Me, που κυκλοφορεί δύο μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία του
δίσκου. Σαν επίσημο πρώτο single μάς
παρουσιάζουν το Shake
It
Out, και ακολουθούν τα No Light, No Light, Spectrum (Say My Name) και Lover To Lover,
τα οποία ωθούν την επιτυχία του συγκροτήματος σε ύψη που ούτε αυτοί μάλλον
περίμεναν, με κριτικές που εξυμνούν τον δίσκο, χαρακτηρίζοντάς τον σαν ένα
επίτευγμα pop
δημιουργίας, εξυπνάδας και φαντασίας.
Με την κυκλοφορία του καταφέρνει να φτάσει στην πρώτη
θέση των πωλήσεων στη Μεγάλη Βρετανία και να πουλήσει σχεδόν ένα εκατομμύριο αντίτυπα
στις ΗΠΑ. Το περιοδικό Q
χαρακτήρισε το Ceremonials ως το καλύτερο άλμπουμ
για το 2011, και συγκαταλέγεται μέσα στα καλύτερα της χρονιάς από πλήθος
έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων.
Ο δίσκος αρχικά μπορεί να σε ξενίζει λόγω της
ιδιαιτερότητας του, αλλά τελικά καταλαβαίνεις ότι έχεις στη δισκοθήκη σου ένα
ακόμη διαμάντι, και επιτέλους χαίρεσαι
που υπάρχουν μουσικές διάνοιες οι οποίες έχουν το μουσικό σθένος να
παρουσιάσουν κάτι θεατρικό και συνάμα απόλυτα μουσικό, διασκεδαστικό. Και όπως μας λέει η Florence… Never
Let Me Go!
Αυτήν τη στιγμή οι Florence + the Machine βρίσκονται
στο στούντιο για τη δημιουργία του τρίτου άλμπουμ τής καριέρας τους με τον
ανερχόμενο παραγωγό MNEK .
Δημοσιεύθηκε στο independent.gr

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου